Kolno

Kolno – miasto królewskie zlokalizowane w północnej części dawnego województwa mazowieckiego, ok. 7 km na południe od granicy z Prusami Książęcymi. Miejscowość stanowiła ośrodek administracyjny powiatu kolneńskiego.
Kolno

Kolno – miasto królewskie zlokalizowane w północnej części dawnego województwa mazowieckiego, ok. 7 km na południe od granicy z Prusami Książęcymi. Miejscowość stanowiła ośrodek administracyjny powiatu kolneńskiego, będącego północną składową ziemi łomżyńskiej. Kolno było ośrodkiem parafii przynależnej do dekanatu łomżyńskiego, znajdującego się w archidiakonacie pułtuskim w diecezji płockiej. W Kolnie, w obrębie rynku zbliżonego kształtem do kwadratu, przecinały się trzy szlaki lądowe w północnej części Mazowsza. Trakt północny kierował ku Prusom Książęcym i wzdłuż Pisy biegł do położonego już za granicą Jansbroku. Droga północno-wschodnia wiodła do Wąsosza i dalej do podlaskiego Goniądza, natomiast szlak południowy pozwalał dotrzeć do Łomży lub Nowogrodu.

Miasto otoczone było mozaiką terenów rolniczych i leśnych. Na północny-wschód od miasta, osadnictwo wiejskie należało szlachty, natomiast wsie i młyny nad Pisą leżące na zachód, stanowiły własność królewską. Dalej w kierunku zachodnim rozciągała się rozległa, podmokła i trudno dostępna Puszcza Zagajnicka. Kolno położone było na wysokości ok. 125 m n.p.m. na prawym brzegu niewielkiej rzeki Łabny, będącej dopływem Skrody. Miasto znajdowało się około 8-10 m powyżej zabagnionego dna doliny rzecznej. Miejscowość i otaczające tereny położone były w obrębie starej, zdenudowanej wysoczyzny morenowej. Powierzchnię terenu tworzy mozaika glin morenowych, piasków i żwirów sandrowych, na których ukształtowały się gleby płowe i rdzawe. W dolinach rzecznych przeważają osady biogeniczne z glebami hydromorficznymi.

Kolno, własność królewska, ziemia łomżyńska, powiat kolneński, dekanat łomżyński, archidiakonat pułtuski, diecezja płocka

Mapa woj. mazowieckiego w poł. XVI w. - wersja papierowa >>>

Zobacz najnowsze mapy